Lijden onze relaties onder Internetgebruik?
Mark Galli, editor van de Christianity Today, vraagt zich af of al die nieuwe technologieën op het Internet nu wel goed voor ons zijn. Zijn belangrijkste punt is dat ze niet per sé goed of slecht zijn, maar dat ze niet echt zijn. Hyves, Facebook en Skype creëren een virtuele wereld. Maar is dat wel zo?
Echte relaties zijn volgens hem fysiek. We hebben face-to-face contact nodig, want dat is een voorwaarde voor diepere relaties. Nu ben ik het wel met hem eens dat het altijd prettig is om personen in het echt te zien. Toen een vriend mij kwam opzoeken in Amerika was dat veel leuker dan mailtjes heen en weer.
Maar Gali onderwaardeert het feit dat we via internet onlosmakelijk verbonden zijn met ons dagelijkse leven. Met email en Facebook kunnen we in contact blijven met mensen die ver weg zijn. Als we foto’s zien van een kennis in Afrika betekent het niet dat we daar ook echt zijn, maar we krijgen in ieder geval een voorstelling van hoe het daar is. Als we op bezoek gaan, kunnen we alles ruiken, voelen en overal zien.
Daarnaast maken we onze afspraken via het Internet, zoeken we informatie op, en blijven op de hoogte van wat er in de wereld gebeurt. Via Twitter houd ik bij wat er gebeurt op het gebied van media en religie.
Hoewel face-to-face contact prettiger kan aanvoelen dan een email of zelfs video-chat zit het werkelijke verschil in de aard van de communicatie. Via Internet communiceren we vaak doelrationeel. Dat wil zeggen dat we Facebook, Skype en email gebruiken om informatie te vergaren, dingen te regelen, en er zo zelf beter van te worden.
De filosoof Habermas noemt communicatief handelen de beste vorm van communicatie. Dit houdt in dat je op gelijk niveau met iemand van gedachten kunt wisselen en zo een relatie opbouwt met de mensen om je heen. Je ziet de ander niet als object, maar als een menselijk wezen. Op sociale netwerken als Facebook kan die communicatie wel heel vluchtig en oppervlakkig zijn. Dat merkte ook de Engelse aartsbisschop Nichols op, die dacht dat het gebruik van Facebook zou kunnen leiden tot meer zelfmoord, omdat het zo weinig zou voorstellen.
Omdat we leven in een wereld waarin de afstand tussen elkaar soms enorm is, en we via het internet zonder tijdsverlies kunnen communiceren, zijn alle media handige hulpmiddelen om relaties te onderhouden. En zolang we niet de hele dag achter de computer zitten kunnen ze waardevol zijn om de mensen waarom we geven dichterbij te brengen.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Terwijl jij (Theo) naar je digitale chat-afspraak (lees: huis) fietst en ik een piepklein stapje zet richting een virtuele discussie met jou, vraag ik me af of de moderne media het ‘handige hulpmiddelen-karakter’ niet allang voorbij zijn gestreefd. De gemiddelde werknemer brengt het grootste gedeelte van zijn baan achter een beeldscherm door en stuurt chat- of facebookberichtjes naar zijn collega die een kamer verderop ook beeldschermstaart. Eenmaal thuis gaat tv of computer aan voor een beetje ontspanning en is een terrasje pakken met vrienden teveel moeite. Niet de hele dag achter de computer? ‘s Nachts niet nee.
Ik neem bij dezen terug wat ik je net live vertelde: in deze kwestie ben jij niet de pessimist, maar ik.