Onderweg: Spiritueel hardlopen

Zondagmiddag om twaalf uur was het weer tijd om hard te lopen. Hardlopen is natuurlijk vreselijk spiritueel. Je maakt je hoofd leeg, en terwijl je door een wijds landschap loopt komen allerlei diepe gedachten over het leven naar boven. Zondag is altijd een beetje een rare dag. Het is een soort rustdag, maar voor veel mensen toch ook weer niet. De winkels zijn meestal dicht, mensen slapen uit, en als het regent heeft zo’n zondag soms iets treurigs.

Vanaf mijn flat liep ik langs station Overvecht waar een hoop bedrijvigheid heerste. Op de muur hing reclame voor een islamitische besnijdeniskliniek. Mensen liepen af en aan. Terug van vakantie, opzoek bij familie, een dagje uit. Aan de ene kant ligt de steenrijke wijk Tuindorp, aan de andere kant het verpauperde Overvecht dat tegenwoordig wordt gevuld met studenten en starters.

Vanuit Overvecht ben je zo in fort Blauwkapel, een idyllisch stukje Utrecht naast de betonblokken. In Blauwkapel ligt een schattig kerkje, tegenwoordig Onderwegkerk Blauwkapel geheten. Want tegenwoordig weten mensen niets meer zeker en zijn ze op zoek. De wat liberale kerken hebben daar ruimte voor. Wat is er mooier dan onderweg zijn in een zeventiende eeuws Godshuis?

Iets verderop, in Groenekan liep ik voorbij twee in het zwart geklede mensen die ongetwijfeld uit een orthodox gereformeerde kerk kwamen. De man had een zwarte hoed op en was gehuld in een dito pak. De vrouw was eveneens stemmig gekleed en had eveneens een hoofddeksel op. Het contrast met mijn witte t-shirtje kon bijna niet groter zijn. Ik vroeg me af wat ze ervan vonden: weer zo’n doodloper op de dag Des Heren? Of waren ze te verdiept in de nabespreking van de preek?

Lopend door de weilanden van Groenekan en Westbroek zag ik de kerktoren van een dorskerk waar al honderden jaren diensten gehouden worden. Aan de andere kant mijn prachtwijk, waar de kerken wat minder vol zitten en de Islam waarschijnlijk beter vertegenwoordigd is dan het christendom.

Terug in Overvecht liep ik langs mannen in lange gewaden met oudtestamentische baarden richting mijn portiek waar een gigantische muursculptuur van de Goede Herder hangt. Het verloren schaap was weer thuis.