Voor God en Zijn gemeente?

Zondagmorgen. Tijdens het zingen van psalm 105 worden twee kinderen de kerk binnengedragen. Het is een doopdienst. Tijdens het dopen legt de predikant uit dat de kinderen ook bij Gods verbond en de gemeente horen. Meer dan twintig kinderen kijken aandachtig toe. Met een eenvoudig ‘ja’ stemmen de ouders in met het doopformulier.

Vrijdagmiddag. Een goede bekende trouwt. Hij en zijn toekomstige vrouw hebben allebei een trouwbelofte opgesteld. Tijdens het lezen schiet hij vol. Vrienden, familie en ondergetekende pinken een traantje weg.

Wat is het verschil tussen het ‘ja’ en de zelfgemaakte belofte? Hoewel ik een persoonlijke belofte vaak mooi vind vraag ik me af waarom iedereen zelf iets moet verzinnen. Wat is er mis met een trouwformulier van de kerk?

Toen ik het daar tijdens de receptie over had, zei iemand: “Als je zo’n belofte uitspreekt, dan doe je het voor elkaar en je vrienden en familie. De kerk, ja, dat is toch minder belangrijk. Zo’n kerkelijk formulier zegt me dan minder. ” Daar had hij wel een punt. Want hoe belangrijk is de kerk voor christenen?

De kerk moet concurreren met verenigingen, sport, werk, en vriendengroepen. De kerk is al lang niet meer het sociale centrum. Vroeger, ja, vroeger, draaide het hele sociale leven rond de kerk. Maar tegenwoordig zijn kerkverbanden en genootschappen niet zo hecht meer. Mensen veranderen net zo makkelijk van baan als van kerkgenootschap.

Het is daarom niet verwonderlijk dat persoonlijke trouwbeloftes zo populair zijn. Hierbij draait het om jou, je partner, vrienden en familie. En als gelovige postmodernist is je relatie met God belangrijker dan die met een instituut als de kerk.

Maar toch… mensen blijven verlangen naar een gemeenschap om bij te horen. Individualisering heeft ook een prijs. Je bent vrij om te kiezen, maar je wilt ook ergens bij horen. Dan is een kerk, ondanks alles wat daar ook mis gaat, niet de beroerdste plek.