Post from: Media, Religie en Cultuur

Hoewel het leuk is om de ontwikkelingen op mijn vakgebied bij te houden, is het ondoenlijk om dat alleen te doen. Zeker als je fulltime werkt. Vandaar dat ik besloten heb het groter aan te pakken. Ik heb diverse mensen bereid gevonden te gaan schrijven voor een brede website met nieuws, boekreviews, filmrecensies, en natuurlijk veel reflectie op media, religie en cultuur.

Ondertussen ben ik hard bezig met het promoten van een boekvoorstel en het schrijven van twee artikelen. Mijn boekvoorstel gaat over religie en spiritualiteit op internet. Begin 2010 verschijnt er een artikel over World of Warcraft en een artikel over vroomheid, mannelijkheid en vrouwelijkheid in een boek van W.G. van de Hulst.

Natuurlijk zal ik proberen te blijven schrijven op deze blog. Waarschijnlijk zal het accent verschuiven naar wat meer persoonlijke belevenissen. Zo heb ik van alles meegemaakt in de Verenigde Staten wat ik graag met de rest van de mensheid wil delen.

Wordt vervolgd!

Post from: Media, Religie en Cultuur

Een paar dagen geleden had ik met mijn docent Nieuwe Media, met wie ik samen een vak ga geven, een werkafspraak bij Seats to Meet. Dat is een hele hippe tent in Hoog Catherijne, vlakbij de Albert Heijn. Met de lift ga je naar de tweede etage, en je belandt in een grote ruimte vol designmeubels, mooie foto’s, en vooral veel zakenmensen. En het mooiste van alles, de koffie is gratis! Sterker nog, je kunt er zelfs gratis lunchen. Alhoewel….

Mijn docent vertelde me van de heerlijke broodjes die ze tussen de middag serveren. Nu is  alles wat met eten te maken heeft mijn grote zwakte: eten doe ik heel erg graag. Dus dacht ik: laat ik er eens gaan lunchen met een goede vriend van me. Op een mooie vrijdagochtend trokken we erop uit. Ik had hem nog wel op het hart gedrukt er een beetje netjes uit te zien, want we moesten natuurlijk niet uit de toon vallen.

Toch wel een beetje zenuwachtig drukte ik op de bel. “Ja?” zei een mannenstem. “We komen lunchen bij Seats to Meet”, zei ik. “Komen jullie alleen eten of werken? Want alleen eten is niet de bedoeling” zei de stem uit de muur. Aangezien ik met een boekvoorstel bezig ben en mijn vriend journalist en tekstschrijver is dacht ik: vooruit, we maken er een werklunch van. Dus gingen we met de lift naar boven. We hingen onze jas op en gingen naar de broodjes.

Het was heel erg rustig, een beetje doods zelfs, op die vrijdag rond twaalf uur. Er waren niet meer dan een man of 15. Maar het eten zag er heerlijk uit. Vers brood, zalm, salades. We namen allebei twee broodjes, pakten een paar dikke boeken, en begonnen te eten. Omdat het toch een beetje functioneel moest zijn praatten we over dingen waar je als beginnende young professional over kunt praten: sollicitaties, media, mijn boekvoorstel. Hartstikke nuttig, zou je denken. Na een half uur hadden we het toch ook weer gezien en pakten we onze jas.

Daar wachtte ons de man van de intercom. Nu geen stem uit de muur, maar een man strak in pak. We staken daar  wel een beetje bij af,met onze casual kleding. “Dit is dus niet de bedoeling.”, zei de man. “Jullie blijven alleen maar eten, en dragen niets bij aan Seats to Meet. Jullie profiteren alleen maar.”

Daar sta je dan, met je goede gedrag. Ik legde uit dat me op de website niet was duidelijk geworden wat nu precies de bedoeling was. En dat we toch echt heel zakelijk hadden zitten lunchen. We mochten wel terugkomen, maar dan moesten we gaan werken. Als het dan toevallig etenstijd was mochten we zelfs wel een broodje eten.

Maar na deze ontmoeting dacht ik zelf: laat maar! Dat hele zakemannensfeertje bevalt me ook weer niet zo goed. Ik zit liever met mijn zelfgesmeerde boterhammetjes in de bibliotheek dan dat ik netjes moet opzitten en gaan netwerken. Maar, in overleg met een creative huisgenoot bedacht ik het volgende:

Mobiliseer je halve studentenvereniging, studievereniging of bestuur. Laat iedereen in pak komen met laptop. Ga lang vergaderen en internetten (gratis wifi) en doe je tegoed aan koffie en lekkere broodjes. En ondertussen kun je lekker netwerken met bedrijven en zo proberen aan een baan te komen!

Post from: Media, Religie en Cultuur

Kees, gekleed in een t-shirt met hemzelf en vriendin op de voorkant, de tekst ‘nog nét niet getrouwd’ op de achterkant, en een gitaar in de hand, pakte al snel iedereen in. Wilden ze luisteren naar zijn zangkunst? Hij ging bijna trouwen en moest geld bij elkaar zingen. Dat wilden ze wel, en na een mislukte poging om Starway to Heaven te spelen zette hij ‘Yellow’ van Coldplay in.

Na het nummer kreeg hij veel applaus en pakten de aankomende studenten hun portemonnee. Binnen een halve minuut had hij meer dan tien euro bij elkaar. Natuurlijk kon het daarbij niet blijven, en we trokken naar de Neude. Een optreden voor twee meisjes op het terras leverde een paar euro op. Vervolgens trokken we naar een terrasje waar een stelletje zat te eten. De man was een groot U2 fan, dus Kees moest zijn best doen om een goed U2 nummer neer te zetten. Anders kreeg hij natuurlijk niets.

Het werd het nummer ‘One’. Met heldere stem en vol passie zong Kees het lied van begin tot einde. De dame in het gezelschap hield het nauwelijks droog. Aan het einde werd hij omhelsd, kreeg drie zoenen en nog meer geld.

Na een uur had hij ook een optreden met studenten van het University College achter de rug die enthousiast dansten op zijn muziek. En inmiddels had hij meer dan veertig euro bij elkaar gezongen. Kwam dat door zijn stem, het feit dat hij ging trouwen, of de camera? Een goed verhaal helpt in ieder geval. De camera erbij maakt mensen misschien guller. Maar een goed lied waarin iemand zijn hart en ziel in legt is goud waard, toch?

Post from: Media, Religie en Cultuur

Voordat ik instapte, zag ik ze al staan. Een meisje met een yogabroek en een jongen met een bandana. Ze zagen er bijzonder onnederlands uit. Backpackers. Dat deed me denken aan de goede oude tijd toen ik met interrail door Oostenrijk en Italie reisde. Nu stond ik met een laptop in mijn tas te wachten op de trein in verband met mijn onderzoek.

Het buitenlandse stelletje, volgens mij Polen, ging achter mij zitten. Halverwege Amersfoort kwam de conducteur langs. Na enige tijd kreeg ik door dat hij wel heel lang achter mij bleef. Hij was een bon aan het schrijven voor de twee wereldreizigers. Waarom reizen ze zonder ticket? “No money. Something happened on the way.” De jongen was onverstoorbaar. Zo was het nu eenmaal, dan maar zwart met de trein. In Nederland weet je maar nooit of je uberhaupt wel gecontroleerd wordt. “If you don’t pay, you have to go to court.”, zei de conducteur in het mooie Nederlands-Engels waar wij zo goed in zijn. Natuurlijk, dat begreep de jongen wel.

Ik zou waarschijnlijk doodzenuwachtig zijn zonder kaartje. Maar dit stelletje reist onbekommerd naar het noorden van ons land. Ze zitten nu rustig achter me te kletsen, terwijl ik dit stukje uitschrijf. Hoe zou hun verdere reis verlopen? Gaan ze verder zwartrijden, of liften? En hoe komen ze aan eten? Toch mooi, je geen zorgen maken voor de dag van morgen. Daar lijkt het tenminste op. Of zouden ze toch minder onverstoorbaar zijn dan ik denk?

Post from: Media, Religie en Cultuur

Vanaf mijn flat liep ik langs station Overvecht waar een hoop bedrijvigheid heerste. Op de muur hing reclame voor een islamitische besnijdeniskliniek. Mensen liepen af en aan. Terug van vakantie, opzoek bij familie, een dagje uit. Aan de ene kant ligt de steenrijke wijk Tuindorp, aan de andere kant het verpauperde Overvecht dat tegenwoordig wordt gevuld met studenten en starters.

Vanuit Overvecht ben je zo in fort Blauwkapel, een idyllisch stukje Utrecht naast de betonblokken. In Blauwkapel ligt een schattig kerkje, tegenwoordig Onderwegkerk Blauwkapel geheten. Want tegenwoordig weten mensen niets meer zeker en zijn ze op zoek. De wat liberale kerken hebben daar ruimte voor. Wat is er mooier dan onderweg zijn in een zeventiende eeuws Godshuis?

Iets verderop, in Groenekan liep ik voorbij twee in het zwart geklede mensen die ongetwijfeld uit een orthodox gereformeerde kerk kwamen. De man had een zwarte hoed op en was gehuld in een dito pak. De vrouw was eveneens stemmig gekleed en had eveneens een hoofddeksel op. Het contrast met mijn witte t-shirtje kon bijna niet groter zijn. Ik vroeg me af wat ze ervan vonden: weer zo’n doodloper op de dag Des Heren? Of waren ze te verdiept in de nabespreking van de preek?

Lopend door de weilanden van Groenekan en Westbroek zag ik de kerktoren van een dorskerk waar al honderden jaren diensten gehouden worden. Aan de andere kant mijn prachtwijk, waar de kerken wat minder vol zitten en de Islam waarschijnlijk beter vertegenwoordigd is dan het christendom.

Terug in Overvecht liep ik langs mannen in lange gewaden met oudtestamentische baarden richting mijn portiek waar een gigantische muursculptuur van de Goede Herder hangt. Het verloren schaap was weer thuis.

Post from: Media, Religie en Cultuur

Zullen we de kat maar laten inslapen? Dat is goedkoper, en dan heeft ‘ie ook geen pijn meer! Een telefoontje naar de dierenarts leverde een verontwaardigde actie: zoiets kun je toch niet doen! Als het nu een rotkat was, maar nee, het was echt een lieve kat, dat konden ze wel zien. Hoe onmenselijk kun je zijn?

Daar zaten ze dan, die studenten. Met een medisch-ethisch-financieel dilemma. Weet je wat je met dat geld allemaal niet in Afrika kan doen, zei één van hen. Ja, maar dat geld geven we nu niet aan Afrika. Iemand anders merkte op dat het om een kat ging. Een doodgewone kat! Ja, wel weer een lieve kat. Maar hoeveel katten gaan er wel niet dood, of worden wreed verdronken?

Met bezwaard hart verliet ik het huis. Ik liet, hoe narcistisch! foto’s van mezelf maken, terwijl ergens, opgesloten in een dierenkliniek een kat lag te creperen, onwetend dat binnenkort over haar leven beslist zou worden.

Post from: Media, Religie en Cultuur