Volgens sommige wetenschappers betekent het dat we niet zomaar dood zijn als ons brein niet meer werkt. Leven na de dood dus? Kijk en oordeel zelf op CNN: Larry King Live

Post from: Media, Religie en Cultuur

Toen hij overleed, werd hij in kranten en op televisie opgehemeld als halve god en levenskunstenaar. Want hij is doorgegaan, ondanks alles! En Youtube functioneerde even als digitaal condeleanceregister.

Bij het liedje Sammy staan reacties als

Dit lied zongen wij op school toen ik een jaar of 10 was. Het heeft me echt geholpen om minder verlegen te worden. RIP Ramses Shaffy

En vele andere ontroerende boodschappen. Intussen zijn veel mensen ervan overtuigd dat hij, net als André Hazes, inmiddels in de hemel is en op ons neerkijkt. Zo schrijft iemand:

Omlaag Ramses
kijk omlaag Ramses
Want hieronder huilen mensen om je dood 

Shaffy vierde het leven en gebruikte daar veel alcohol voor. Daar werd hij erg vrolijk van, maar ook vergeetachtig.  Hij kreeg epilpesie en de ziekte van Korsakoff. Blijkbaar is het ons stervelingen niet vergund om daar onbeperkt van genotsmiddelen genieten. Maar wie weet wat voor leven Shaffy nu heeft in de sterrenhemel.  Sammy hoeft niet meer gebogen te lopen, want ook Ramses is nu daarboven!

Post from: Media, Religie en Cultuur

Onlangs stond Arie Boomsma weer eens op de cover: deze keer op de C.V. Koers, een christelijk opinieblad. De kop was: “Is de EO nog een verkondigende omroep?” Maar dat juist Arie Boomsma op de voorkant staat is tekenend voor het imago dat hij heeft. Arie werd razend populair in televisie-Nederland, wat hij zowel aan zijn uiterlijk als aan het programma ’40 dagen zonder sex’ te danken lijkt te hebben. In seculiere bladen zoals de Linda figureert hij als de reli-hunk: de knappe bn’er die vertelt dat God van mensen houdt. Dat liep een beetje uit de hand met de fotoreportage in de l’Homo: een themablad voor homo’s. De doelgroep bestond ook uit (hetero)-vrouwen, en, zo was waarschijnlijk de filosofie: met Arie Boomsma in het blad bedienen we beide groepen. Boomsma vertelde in Pauw en Witteman dat hij wilde tonen dat niet alle christenen negatief stonden tegenover homo’s. Een fotoreportage was misschien niet het allerbeste middel om dat te doen: de EO schorste hem voor drie maanden.

Arie Boomsma lijkt de spanning tussen de christelijke en seculiere wereld te belichamen. Enerzijds is hij de domineeszoon die bij de Evangelische Omroep werkt en aan de andere kant de wereldwijze getatoeëerde bekende Nederlander. Is hij een stijlicoon of een christelijk voorbeeldfiguur? In de christelijke subcultuur, voor zover die bestaat, bestaat die spanning er ook. Naast christelijke boeken, c.d.’s, kerkdiensten en opwekkings-evenementen consumeren christenen precies dezelfde media als hun “heidense” medeburgers. Zaterdag gaan ze naar de fitness, de bioscoop en de kroeg.  ‘s Zondags is, vooral in reformatorische kerken te horen,  dat ze zich af moeten keren van de wereld en alle begeerten die erbij horen. In evangelische kerken worden media en populaire cultuur veel meer omrarmd, maar is homoseksualiteit een groot taboe. Arie Boomsma balanceert op het snijpunt van wat een christelijk voorbeeldfiguur zich kan veroorloven. Hoe ver kun je ‘in de wereld’ staan zonder ‘van de wereld’ te worden?

Post from: Media, Religie en Cultuur